Mount Everest: Gdzie leży? Polski ślad i Twój trekking do EBC

Mount Everest to coś więcej niż tylko najwyższy szczyt świata. To ikona, symbol ludzkich dążeń i nieprzebrane źródło inspiracji. Dla mnie, jako kogoś, kto od lat fascynuje się górami, Everest zawsze był punktem odniesienia. W tym artykule zabieram Was w podróż, która nie tylko precyzyjnie odpowie na pytanie o jego lokalizację, ale też odkryje bogatą historię, w tym polskie akcenty, oraz podpowie, jak samemu można stanąć u jego podnóża, wędrując do słynnej Bazy pod Everestem.

Mount Everest majestat na granicy dwóch światów

Zacznijmy od podstaw: gdzie dokładnie leży Mount Everest? Ten monumentalny szczyt, prawdziwy dach świata, majestatycznie wznosi się na granicy dwóch państw: Nepalu i Chin, a konkretnie w Tybetańskim Regionie Autonomicznym. Granica ta, co fascynujące, przebiega dokładnie przez jego wierzchołek. Oznacza to, że południowa strona góry znajduje się w Nepalu, oferując widoki na słynny lodospad Khumbu, natomiast północna, bardziej surowa, należy do Chin.

Lokalne społeczności od wieków nadawały mu własne nazwy, które oddają jego potęgę i duchowe znaczenie. W Nepalu góra znana jest jako Sagarmatha, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „Czoło Nieba” lub „Bogini Nieba”. Z kolei po stronie tybetańskiej i chińskiej usłyszymy nazwę Chomolungma, czyli „Bogini Matka Śniegu”. Nazwa „Mount Everest”, którą znamy na całym świecie, została nadana na cześć brytyjskiego geodety, Sir George'a Everesta, który był głównym geodetą Indii i odegrał kluczową rolę w pomiarach Himalajów w XIX wieku.

Przez lata wysokość Everestu była przedmiotem dyskusji i kolejnych pomiarów. Ostatecznie, w 2020 roku, Nepal i Chiny wspólnie uzgodniły i ogłosiły oficjalną wysokość szczytu, która wynosi 8848,86 m n.p.m. To imponująca liczba, która przypomina nam o skali tego naturalnego cudu.

Polski ślad na najwyższej górze Ziemi historia, która inspiruje

Dla mnie, jako Polaka, historia Mount Everestu jest nierozerwalnie związana z wybitnymi osiągnięciami naszych rodaków. Najjaśniejszym punktem jest bez wątpienia pierwsze zimowe wejście na Mount Everest, dokonane przez Leszka Cichego i Krzysztofa Wielickiego 17 lutego 1980 roku. To było wydarzenie, które na zawsze zmieniło oblicze światowego himalaizmu, udowadniając, że ludzka wytrzymałość i determinacja nie znają granic. Ich sukces otworzył nową erę w eksploracji najwyższych gór, pokazując, że zimowe zdobywanie ośmiotysięczników jest możliwe.

Nie możemy zapomnieć o innej ikonie polskiego himalaizmu Wandzie Rutkiewicz. To ona, 16 października 1978 roku, jako pierwsza Polka i zarazem pierwsza Europejka, stanęła na szczycie Mount Everestu. Jej osiągnięcie było przełomowe, inspirując kolejne pokolenia kobiet do przekraczania barier i podążania za swoimi marzeniami w górach.

Polskie tradycje himalaistyczne są niezwykle bogate, a dowodem na to jest fakt, że ponad 40 Polaków miało zaszczyt stanąć na wierzchołku Everestu. To świadczy o naszej głębokiej pasji do gór i nieustannym dążeniu do odkrywania własnych granic.

Marzysz o Himalajach? Przewodnik po trekkingu do Bazy pod Everestem

Jeśli, podobnie jak ja, marzycie o zobaczeniu Everestu na własne oczy, ale bez ekstremalnej wspinaczki, trekking do Bazy pod Everestem (EBC) jest fantastyczną opcją. Podróż do bram Himalajów od strony nepalskiej zazwyczaj rozpoczyna się od lotu z Katmandu do Lukli. To lotnisko, choć oferuje zapierające dech w piersiach widoki, ma reputację jednego z najniebezpieczniejszych na świecie ze względu na krótką, stromą drogę startową i lądowania. Czasem, zwłaszcza w szczycie sezonu lub przy złej pogodzie, loty są przekierowywane na alternatywne lotnisko w Ramechhap, co wymaga dodatkowej, kilkugodzinnej podróży lądowej z Katmandu, ale to wciąż część przygody!

Standardowy plan trekkingu do bazy pod Everestem (EBC) i z powrotem zajmuje zazwyczaj około 12-14 dni. Oto typowe etapy:

1. Dzień 1: Lukla (2860 m) do Phakding (2610 m) Krótki, łatwy odcinek po przylocie.
2. Dzień 2: Phakding do Namche Bazaar (3440 m) Pierwsze poważniejsze podejście, wejście do stolicy Szerpów.
3. Dzień 3: Dzień aklimatyzacyjny w Namche Bazaar Krótkie wycieczki w okolice (np. do Everest View Hotel) dla lepszej aklimatyzacji.
4. Dzień 4: Namche Bazaar do Tengboche (3860 m) Wizyta w słynnym klasztorze buddyjskim.
5. Dzień 5: Tengboche do Dingboche (4410 m) Stopniowe zwiększanie wysokości.
6. Dzień 6: Dzień aklimatyzacyjny w Dingboche Wycieczki na okoliczne wzgórza (np. Nangkartshang Peak) dla lepszej aklimatyzacji.
7. Dzień 7: Dingboche do Lobuche (4940 m) Krajobraz staje się coraz bardziej surowy.
8. Dzień 8: Lobuche do Gorak Shep (5164 m) i trekking do Everest Base Camp (5364 m) Kulminacja wyprawy, dotarcie do bazy.
9. Dzień 9: Gorak Shep Kala Patthar (5550 m) i powrót do Pheriche (4280 m) Wschód słońca z Kala Patthar oferuje najlepsze widoki na Everest.
10. Dzień 10: Pheriche do Namche Bazaar (3440 m) Szybkie zejście.
11. Dzień 11: Namche Bazaar do Lukli (2860 m) Ostatni dzień trekkingu.
12. Dzień 12: Lukla do Katmandu Lot powrotny.

Kluczową rolę dla bezpiecznego i udanego trekkingu odgrywa aklimatyzacja. To nie jest wyścig! Plan wędrówki musi bezwzględnie uwzględniać dni przeznaczone na nią, zazwyczaj w Namche Bazaar i Dingboche. Daje to organizmowi czas na przyzwyczajenie się do coraz mniejszej ilości tlenu w powietrzu i minimalizuje ryzyko choroby wysokościowej. Nie ignorujcie tego aspektu to podstawa bezpieczeństwa w Himalajach.

Ile kosztuje spełnienie marzeń? Analiza budżetu wyprawy do EBC

Koszty wyprawy do Bazy pod Everestem to temat, który zawsze budzi wiele pytań. Z mojego doświadczenia wiem, że budżet może być bardzo zróżnicowany, w zależności od tego, czy zdecydujecie się na zorganizowaną wycieczkę, czy na samodzielną organizację. Poniżej przedstawiam porównanie:

Główne składniki kosztorysu trekkingu do EBC to:

• Przeloty międzynarodowe: Z Polski do Katmandu i z powrotem.
• Przeloty krajowe: Katmandu Lukla Katmandu (lub Ramechhap).
• Pozwolenia: Na wejście do Parku Narodowego Sagarmatha i karta TIMS (Trekkers' Information Management System).
• Noclegi: W prostych lodżach (tea houses) wzdłuż trasy.
• Wyżywienie: Trzy posiłki dziennie, często z herbatą/kawą.
• Przewodnik i/lub porter: Ich wynagrodzenie, ubezpieczenie i wyżywienie.
• Sprzęt: Wynajem lub zakup odpowiedniego wyposażenia.
• Ubezpieczenie: Konieczne ubezpieczenie górskie z opcją ratownictwa helikopterem.
• Wiza nepalska.

Na czym można spróbować zaoszczędzić? Można ograniczyć liczbę porterów, zrezygnować z niektórych udogodnień (np. ciepły prysznic w każdej lodży), czy kupować jedzenie w lokalnych sklepach zamiast w restauracjach. Absolutnie nie wolno oszczędzać na bezpieczeństwie: na odpowiedniej aklimatyzacji, doświadczonym przewodniku (jeśli idziecie bez agencji), dobrym ubezpieczeniu górskim z opcją ratownictwa helikopterem oraz na jakości sprzętu, zwłaszcza butów i odzieży. Pamiętajcie, że zdrowie i życie są bezcenne.

Kiedy jechać i co spakować? Praktyczne porady dla przyszłych zdobywców

Wybór odpowiedniego sezonu to klucz do sukcesu i przyjemności z trekkingu do EBC. Z mojego doświadczenia wynika, że istnieją dwa główne sezony, kiedy pogoda jest najbardziej stabilna i sprzyjająca wędrówkom: wiosna (kwiecień-maj) oraz jesień (październik-listopad). Wiosną szlaki są pełne kwitnących rododendronów, a temperatura jest umiarkowana. Jesień natomiast oferuje najczystsze niebo i najlepsze widoki na szczyty, choć noce mogą być już chłodniejsze. Unikajcie pory monsunowej (czerwiec-wrzesień) ze względu na ulewne deszcze i słabą widoczność, oraz zimy (grudzień-marzec) z powodu ekstremalnie niskich temperatur i obfitych opadów śniegu.

Co spakować do plecaka? To pytanie, które zadaje sobie każdy. Oto moja lista niezbędnego wyposażenia:

• Odzież warstwowa: Termiczna bielizna, polar, kurtka puchowa, kurtka i spodnie przeciwdeszczowe/przeciwwiatrowe.
• Buty trekkingowe: Solidne, wodoodporne, dobrze rozchodzone.
• Śpiwór: Komfort termiczny do -10/-15°C.
• Apteczka osobista: Leki przeciwbólowe, na biegunkę, plastry, środki do dezynfekcji, leki na chorobę wysokościową (np. Diuramid, po konsultacji z lekarzem).
• Nakrycie głowy: Czapka zimowa i czapka z daszkiem.
• Rękawiczki: Cienkie i grube, wodoodporne.
• Okulary przeciwsłoneczne: Z filtrem UV, najlepiej kategorii 3 lub 4.
• Krem z wysokim filtrem UV i pomadka ochronna.
• Czołówka z zapasowymi bateriami.
• Butelka na wodę lub system hydracyjny.
• Kijki trekkingowe.
• Mały plecak dzienny.

Dla kogo jest przeznaczony trekking do bazy pod Everestem? To ważne pytanie. Chociaż nie wymaga on umiejętności wspinaczkowych ani specjalistycznego sprzętu alpinistycznego, to jednak jest to wymagająca fizycznie wyprawa. Długa wędrówka na dużych wysokościach, z codziennymi podejściami i zejściami, wymaga dobrej kondycji fizycznej, wytrzymałości i braku poważnych problemów zdrowotnych. Przed wyjazdem warto skonsultować się z lekarzem, a także zadbać o regularne treningi cardio (bieganie, pływanie, jazda na rowerze) oraz długie spacery z plecakiem, aby ocenić swoją gotowość. Pamiętajcie, że góry to nie miejsce na brawurę, ale na szacunek i rozsądek.